Jesteś piękne - mówię życiu -
bujniej już nie można było,
bardziej żabio i słowiczo,
bardziej mrówczo i nasiennie.
Staram się mu przypodobać,
przypochlebić, patrzeć w oczy.
Zawsze pierwsza mu się kłaniam
z pokornym wyrazem twarzy.
Zabiegam mu drogę z lewej,
zabiegam mu drogę z prawej,
i unoszę się w zachwycie,
i upadam od podziwu.
Jaki polny jest ten konik,
jaka leśna ta jagoda -
nigdy bym nie uwierzyła,
gdybym się nie urodziła!
Nie znajduję - mówię życiu -
z czym mogłabym cię porównać.
Nikt nie zrobił drugiej szyszki
ani lepszej ani gorszej.
Chwalę hojność, pomysłowość,
zamaszystość i dokładność,
i co jeszcze - i co dalej -
czarodziejstwo, czarnoksięstwo.
Byle tylko nie urazić,
nie rozgniewać, nie rozpętać.
Od dobrych stu tysiącleci
nadskakuję uśmiechnięta.
Szarpię życie za brzeg listka:
przystanęło? dosłyszało?
Czy na chwilę, choć raz jeden,
dokąd idzie - zapomnia | Sei bella - dico alla vita -
è impensabile più rigoglio,
più rane e più usignoli,
più formiche e più germogli. Cerco di accattivarmela,
di blandirla, vezzeggiarla.
La saluto sempre per prima
con umile espressione. Le taglio la strada da sinistra,
le taglio la strada da destra,
e mi innalzo nell’incanto,
e cado per lo stupore. Quanto è di campo questo grillo,
e di bosco questo frutto -
mai l’avrei creduto
se non avessi vissuto! Non trovo nulla - le dico -
a cui paragonarti.
Nessuno ha fatto un’altra pigna
né migliore, né peggiore. Lodo la tua larghezza,
inventiva ed esattezza,
e cos’altro - e cosa più -
magia, stregoneria.
Mai vorrei recarti offesa,
né adirarti per dileggio.
Da centomila anni almeno
sorridendo ti corteggio.
Tiro la vita per una foglia:
si è fermata? Se n’è accorta?
Si è scordata dove corre,
almeno per una volta? | Life, you're beautiful (I say)
you just couldn't get more fecund,
more befrogged or nightingaily,
more anthillful or sproutspouting. I'm trying to court life's favor,
to get into its good graces,
to anticipate its whims.
I'm always the first to bow, always there where it can see me
with my humble, reverent face,
soaring on the wings of rapture,
falling under waves of wonder. Oh how grassy is this hopper,
how this berry ripely rasps.
I would never have conceived it
if I weren't conceived myself! Life (I say) I've no idea
what I could compare you to.
No one else can make a pine cone
and then make the pine cone's clone. I praise your inventiveness,
bounty, sweep, exactitude,
sense of order – gifts that border
on witchcraft and wizardry. I just don't want to upset you,
tease or anger, vex or rile.
For millennia, I've been trying
to appease you with my smile. I tug at life by its leaf hem:
will it stop for me, just once,
momentarily forgetting
to what end it runs and runs? |
Wiesława Szymborska (Bnin, 2 luglio 1923) è una poetessa e saggista polacca.
